Hinniken van paarden blijkt complex geluid: zingen en fluiten tegelijk

In dit artikel:

Wetenschappers van onder meer de universiteiten van Kopenhagen en Wenen hebben ontrafeld hoe paarden hun karakteristieke hinniken produceren: simultaan een lage, “zingende” toon rond 200 Hz en een hoge fluittoon boven 1.000 Hz. Hoewel grotere dieren door hun omvang en grote stembanden gewoonlijk alleen lage frequenties voortbrengen, blijken paarden beide geluiden tegelijk te kunnen maken — iets wat eerder wel was vastgesteld, maar pas na jaren van experimenten precies is verklaard.

De onderzoekers lieten lucht langs de stembanden van overleden paarden stromen, maakten CT-scans van het strottenhoofd en analyseerden video’s van levende dieren tijdens het hinniken. Die combinatie toonde aan dat de stembanden zelf de lage toon produceren, terwijl samentrekking van kraakbeen boven de stembanden een kleine opening vormt die de hoge fluittoon genereert — vergelijkbaar met het principe van menselijk fluiten. Zo ontstaan twee verschillende frequenties in één ademteug.

Functioneel levert die dubbele klankpaarsing een rijkere communicatiemogelijkheid: paarden gebruiken hinniken om elkaar te groeten of over afstand contact te houden, vooral bij angst of stress. Andere paardachtigen zoals zebra’s en ezels vertonen deze dubbele productie niet; sommige vogels en amfibieën wel. Elk paard heeft bovendien een eigen herkenbaar hinnik.