Column Inga Wolframm: Toegankelijk voor wie?

In dit artikel:

Een professionele paardenhouderij krijgt vaak te maken met zware keuzes — en met felle publieke kritiek zodra die keuzes publiek worden gemaakt. Inga Wolframm, lector duurzame paardenhouderij en -sport aan Hogeschool VHL, illustreert dit met twee herkenbare voorbeelden: een manegehouder die een lastig besluit over een paard via sociale media deelt en daarop wordt belaagd en bedreigd, en een pensionstalhouder die de tarieven omhoog moet gooien omdat kosten en kredietmogelijkheden onhoudbaar zijn, maar door klanten als geldwolf wordt weggezet. Zulke incidenten zijn volgens Wolframm geen uitzondering maar dagelijkse realiteit.

De discussie in de sector draait veelal om “toegankelijkheid”: meer mensen de ruitersport in krijgen door drempels te verlagen. Wolframm waarschuwt dat dat een kortetermijnvisie is wanneer de onderliggende infrastructuur — de ondernemers, hun kennis en hun oordeel — niet wordt gekoesterd. Toegankelijkheid zonder een solide basis is een lekkende emmer.

Wolframm haalt het Dunning‑Kruger‑effect aan om een probleem te duiden: wie weinig van paarden weet, overschat vaak zijn eigen kunde en kan luidruchtig verkeerde adviezen of beschuldigingen geven; ervaren professionals onderschatten juist hun kennis omdat zij de complexiteit zien en daarom genuanceerder en voorzichtiger zijn. Dat maakt dat hardere, simplistische geluiden vaak het vakmanschap overrulen — geen basis voor een toekomstbestendige sector.

Haar oproep is concreet: erken de professionaliteit van paardenhouders — niet alleen financieel, maar ook in toon en vertrouwen. Behandel professionals als professionals en laat emotionele oordelen niet de beslissingen bepalen die nodig zijn voor veilige, duurzame bedrijfsvoering. Want zonder stalhouders die moeilijke besluiten durven nemen en eerlijke prijzen vragen voor goede zorg, is er geen fundament om de sport werkelijk toegankelijk te maken.