Als de trainer gewond raakt door trainingspaard, kan hij zelf degene zijn die zijn schade moet dragen

In dit artikel:

Wanneer een paard iemand verwondt door zijn eigen, onberekenbare gedrag, is in beginsel de eigenaar aansprakelijk op grond van artikel 6:179 BW. Dat geldt ook als de eigenaar het ongeval niet had kunnen voorkomen. Een ruiter die vrijwillig op het paard stapt, draagt op grond van het risico van paardrijden echter vaak een deel van de schade zelf; doorgaans wordt 50 tot 75 procent vergoed.

Voor trainers ligt dit ingewikkelder. Als het paard bedrijfsmatig wordt gebruikt, kan artikel 6:181 BW de aansprakelijkheid bij de onderneming leggen die het paard gebruikt. Een trainingsstal kan daardoor aansprakelijk zijn voor een bezoeker die door een trainingspaard wordt getrapt. Wordt een beroepsmatige trainer zelf tijdens het longeren of trainen gewond, dan kan hij daardoor in de praktijk met zijn eigen bedrijf als aansprakelijke partij worden geconfronteerd en zijn schade niet op de paardeneigenaar kunnen verhalen.

Of sprake is van bedrijfsmatig gebruik hangt af van alle omstandigheden. Doorslaggevend is onder meer wie de risico’s van het paard het beste kan inschatten, beïnvloeden en beheersen. De Rechtbank Oost-Brabant oordeelde dat een manegehouder die enkele keren per week tegen betaling lesgaf met het paard niet intensief genoeg bij het paard betrokken was; de eigenaar bleef aansprakelijk. In de zaak rond paard Loretta lag dat anders. Omdat de manege het paard voor stalling en frequente training onder haar hoede had, moest de manege de schade van een door het paard getrapt slachtoffer vergoeden.

Onduidelijk is nog hoe de regels uitpakken voor trainers die naar de locatie van een klant gaan om daar diens paard te trainen. Verzekeraars stellen volgens de auteur vaak dat ook dan sprake is van bedrijfsmatig gebruik, maar hierover heeft een rechter zich nog niet definitief uitgesproken.

Trainers kunnen de financiële gevolgen van letsel proberen te beperken met een arbeidsongeschiktheidsverzekering, een financiële reserve en goed opgestelde algemene voorwaarden. Die voorwaarden moeten vóór het sluiten van de overeenkomst beschikbaar zijn en mogen niet onredelijk bezwarend zijn. Een volledige uitsluiting van aansprakelijkheid tegenover particuliere klanten zal waarschijnlijk geen standhouden. Wel kan een trainer proberen vast te leggen dat de klant aansprakelijk blijft voor het gedrag van diens paard en dat de artikelen 6:181 en 6:101 BW niet gelden. De juridische houdbaarheid daarvan is onzeker, maar zo’n bepaling kan de positie van de trainer mogelijk versterken.