Aken-Blog 2 van Inga Wolframm: Voorspelbaar?

In dit artikel:

Een analyse voorafgaand aan het wereldkampioenschap dressuur in Aken voorspelde de teamscores vrijwel exact: Duitsland werd eerste, Groot-Brittannië tweede en Denemarken derde, gevolgd door België, Nederland en Zweden. Ook individueel kwam de voorspelde top drie uit, met slechts een kwart procent verschil tussen de eerste twee. Het model gebruikte uitsluitend juryscores van dezelfde combinaties uit de twee voorgaande jaren en hield geen rekening met de vorm van de dag of het paard.

Die nauwkeurigheid is volgens Inga Wolframm, lector Duurzame Paardenhouderij en -sport aan Hogeschool Van Hall Larenstein, tegelijk een diagnose van het jurysysteem. Een Grand Prix vraagt juryleden om in ruim zes minuten 33 onderdelen te beoordelen op onder meer welzijn, techniek, uitvoering en harmonie. Die hoeveelheid informatie stimuleert onbewuste vuistregels. Zo kunnen reputatie, de startvolgorde en de nationaliteit van een combinatie de beoordeling beïnvloeden. Volgens de aangehaalde inzichten bepalen zulke effecten bijna de helft van de eindscore, los van wat er op dat moment in de ring gebeurt.

Ook de voortdurende voorspellingen van media, experts en publiek spelen een rol. Juryleden bewegen zich in dezelfde omgeving en kunnen daardoor, zonder kwade intentie, met bestaande verwachtingen de wedstrijd ingaan. Dat botst met het uitgangspunt dat juist de unieke samenwerking tussen ruiter en paard op die specifieke dag moet worden beoordeeld.

Wolframm pleit daarom voor minder complexiteit en duidelijkere omschrijvingen van wat juryleden precies moeten waarnemen. Eye-trackingonderzoek laat al zien dat juryleden tijdens dezelfde proef naar verschillende aspecten kijken. Meer criteria en cijfers lossen die onzekerheid niet vanzelf op, maar kunnen verschillen juist vergroten. Voorspellingen mogen blijven bestaan als teken van betrokkenheid, maar een uitslag moet uiteindelijk vooral de prestatie van die dag weerspiegelen.